بخش ۶۰ - حکایت سمنون محب که بلا طلبید و طاقت نیاورد و از پا درآمد

برد سمنون محب را شور عشق

روزی اندر قله های طور عشق

ساقی عشقش قدح لبریز داد

باده پر زور شورانگیز داد

سینه پر سودا و دل پر شور شد

عافیت جویی ز جانش دور شد

گفت یا رب عاشقم بر درد تو

سینه ای خواهم بلا پرورد تو

جان من را درد بی اندازه ده

درد بی اندازه هر دم تازه ده

هرچه داری از بلای جان گداز

جمله را بر جسم من بفرست باز

هرچه خواهی زهر کن در جام من

زهر تو حلوا بود در کام من

زهر تو خوشتر ز قند و شکر است

تلخ از دستت ز جان شیرین تر است