بخش ۱۰۹ - در بیان منع کردن مجنون فصاد را که نشتر به بدن لیلی می رسد

از قضا مجنون ز تب شد ناتوان

فصد فرمودی طبیب مهربان

آمد آن فصاد و پهلویش نشست

نشتری بگرفت و بازویش ببست

گفت مجنون با دو چشم خون چکان

بر کدامین رگ زنی تیغ ای فلان

گفت این رگ گفت از لیلی پر است

این رگم پرگوهر است و پر در است

تیغ بر لیلی کجا باشد روا

جان مجنون باد لیلی را فدا

گفت فصاد آن رگ دیگر زنم

جانت از رنج و عنا فارغ کنم

گفت آنهم جای لیلای من است

منزل آن سرو بالای من است

می گشایم گفت زآن دست دگر

گفت لیلی را در آن باشد مقر

درهمی آنگه به آن فصاد داد

گفت اینک مزدت ای استاد راد

دارد اندر هر رگم لیلی مقام

هر بن مویم بود او را کنام

من چه گویم رگ چه و پی چیست آن