بخش ۱۲۴ - اشاره به قول شاه اولیا در دعای کمیل:فهبنی یا الهی و سیدی و مولای صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک

صبر گیرم آورم در آتشت

گو چسان صبر آرم از خوی خوشت

در عذابت گیرم آوردم شکیب

چون بسازم با فراقت ای حبیب

دایه ترساند ز آتش کودکان

هین مکن بازی وگرنه ای فلان

می گذارم آتشت بر دست و پای

می نهم داغت به رخسار و قفای

لیک ترسانند از زجر فراق

شیرمردان با هزاران طمطراق

از چه می ترسم ز دوزخ ای خدا

چون تو اندازی در آن دوزخ مرا

چون ز امر توست دوزخ جنت است

چون تو فرمایی عذابم رحمت است

آتش تو گلشن ریحان من

دوزخ تو جنت رضوان من

چون تو تیغم می زنی شهپر بود

تیغ تو بر تارکم افسر بود