بخش ۱۶۵ - ستمکار دیگر و سوء عاقبت ظالم

هم به سالی پیش ازین در این حدود

مرد کی پا کار استمکاره بود

زر ز مردم می گرفت از بهر میر

شد گریبان گیر درویشی فقیر

زر ازو می خواست با صد اشتلم

حمله می کرد و علم می کرد دم

چون نبودش مرد مسکین دست رس

تا شبانگه بود نزدش مقتبس

گفت اگر فردا نیاری زر بگاه

واژگونت می دراندازم به چاه

گفت آخر ز امت پیغمبرم

رحم برمن کن نباشد چون زرم

هر که هستی گفت فردا ای زبون

گه بخوردت می دهم من سرنگون

نیم شب آن مرد پرکین و ستیز

بر لب بامی نشست از بهر میز

پای او لغزید تا دیده گشاد

سرنگون در چاه مبرز اوفتاد

نی توانایی که خود آید بدر

نی کسی ز احوال او دارد خبر

سرنگون می خورد گه تا جان سپرد