بخش ۱۸۴ - داستان آن گدا که هرچه به او دادند نگرفت

یک بزرگی می گذشت اندر رهی

دید ناگه بر لب بامی مهی

مه نه بل خورشید چارم آسمان

روی او بر آسمان پرتوفشان

از کمان ابروان مشکبار

صید افکن از یمین و از یسار

وز کمند گیسوان تابدار

بسته پای رهروان از هر کنار

آن نگار صید جو از طرف بام

با نگاهی ساخت کار آن همام

دل ز عارف برد بالا با کمند

با کمند آن دو گیسوی بلند

دل ربود از سینه و هوشش ز سر

بیدل و بیهوش ماند آن ره سپر

سوی منزل رفت و دندان بر جگر

نی خبر از پای او را نی ز سر

یک دو روزی خون دل خورد و خزید

عاقبت عشقش عنان از کف کشید

آتش عشقش شرر انگیز شد

جام صهبای غمش لبریز شد

خانه بر او تنگ شد چون چشم میم

دشت شد چون دوزخ و گلشن جحیم