بخش ۱۹۵ - حکایت آن شخص که خصم گوش او را به دندان مجروح کرده بود

آن فلان بی رحم با دندان گزید

گوشهایم را که خون زانها چکید

گوش من بگرفت با دندان زکین

پاره کرد از زخم دندان آن لعین

قاضیا هستی تو چون میزان حق

نشر کن در حق من دیوان حق

قاضیا مقراض جنگی و جدال

قاطع هر فتنه ای و قیل و قال

از قضایت منطقی کن جوش من

تا به محشر حلقه کن در گوش من

غافلند این ظالمان از روز داد

ورنه کی کردند این ظلم و فساد

پرده غفلت فرو هشته به دل

روی مرآت دل اندوه به گل

گفت قاضی قنبر و کافور را

سوی من آرید آن مغرور را

تا به ضرب دره پشتش بشکنم

هم به حبسش در سیه چال افکنم