بخش ۲۰۴ - بردن حضرت ابراهیم ع اسماعیل را برای قربانی به صحرای منی

آن شب ابراهیم تا وقت صباح

از نشاط و وجد افشاندی جناح

گه نشستی و گهی برخاستی

گه به خود آلات ذبح آراستی

صبح آمد گفت هاجر را که هان

هست فرزند تو امشب میهمان

میهمان سفره شاهی بزرگ

میهمان شاه سلطان سترگ

می برم امروز آن پیوند جان

من به نزد پادشاهی میهمان

پادشاهی وعده او خواسته ست

بزم میهمانی او آراسته ست

هان بشو آن پیکر زیبای او

هان بیارا قامت رعنای او

شانه کن آن کاکل مشکین او

سرمه کن بر چشم پر تمکین او

گیسویش را مشک و عنبر برفشان

هم گلابش بر رخ عنبر فشان