بخش ۲۰۶ - حکایت آن شخصی که گرفتار دو زن بود و سوء عاقبت آن

هرکسی بستاند از تو بهر خویش

عاقبت نی سبلتت ماند نه ریش

بود مردی پیش از این عهدی بعید

نیم ریش آن سیه نیمی سفید

داشت در خانه دو زن پیر و جوان

مرد روزی بود ازین روزی از آن

چون رسیدی نوبت برنا صنم

سر به دامانش نهادی بهر لم

چون شدی از خواب خوش بیهوش و مست

برگرفتی موی کن خاتون به دست

یک به یک هر موی اسپید و کبود

کندی از ریش و سبیل خواجه زود

تا چو بیند خواجه ریش خود سیاه

بر رخ آن یک نیندازد نگاه

چون ببیند خود جوان و شیرگیر

لاجرم بگریزد از آن یار پیر