بخش ۲۲۰ - بی نوایی که عاشق دختر پادشاه شد

بود در شهری فقیری خارکن

تیشه ای بودش ز دنیا و رسن

بینوایی خالی اش از کف کفاف

خاک فرشش بود و گردونش لحاف

نی جمیل و نی حسیب و نی نسیب

نی جمال و نی کمال او را نصیب

بهره اش از حق وجودی بود و بس

از همه اکوانش بودی بود و بس

آمدی روزی به شهر از طرف دشت

با دلی پر خون از این وارونه طشت

پشته خاری به دوش انباشته

هر قدم با صد الم برداشته

ناگهان آمد به گوشش هایهو

صوت چاووشان و بانگ طرقو

دید فوجی گلرخان را در نقاب

همچو ماه چارده اندر سحاب