احتراز از معاصی سبب اعتقاد جازم

پس در اثبات صانع فطرت هر کسی کفایت می کند و چنانکه ضمیمه کند به فطرت خود بعضی از مقدمات بدیهیه عقلیه و ضروریات حدسیه و شواهد خارجیه را و احتراز کند از معاصی ای که باعث سیاهی دل و تسلط جنود شیاطین است و مواظبت کند بر وظایف طاعات بقدر امکان اگر چه ابتدا در کیفیات طاعات و عبادات و معاصی و سییات بیش از مظنه ای از برای او حاصل نباشد البته اطمینان و اعتقاد جازم از برای او به جمیع عقاید مذکوره حاصل می شود بنوعی که هیچ شبهه ای در آن رخنه نکند اگر چه مطلقا ملتفت دلیل نشود و طریقه استدلال را نداند

و به این سبب بود که حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم به مجرد اظهار اسلام از کفار کفایت می فرمودند اگر چه می دانستند که اسلام آوردن ایشان از خوف و بیم یا طمع و امید است زیرا که منظور حضرت این بود که به واسطه اجتناب از معاصی و مواظبت بر طاعات به تدریج فطرت ایشان که از ظلمت کفر تیره و تار شده بود بحالت اصلیه عود نموده نورانیت طاعات اندک اندک در آنها تأثیر کند و ایشان را به مرتبه تصدیق قلبی و اعتقاد قطعی برساند همچنان که در بسیاری از ایشان چنین شد

و اما دلایل حکمیه و براهین جدلیه بدون تطهیر نفس و مواظبت بر عبادات اصلا موجب اطمینان و سکون نفس نمی شود بلکه بسیار می شود که باعث ازدیاد شبهه و تشکیک می گردد