قدرت نمائی حق در خلقت انسان

و اما انسان پس این خود ظاهر است که اول او قطره آبی بود گندیده که در تمام اجزای بدن مستغرق بود و خداوند حکیم از حکمت بالغه محبتی میان مرد و زن قرار داد و به کمند شهوت ایشان را به جانب مجامعت کشید تا به حرکت وقاعیه نطفه از مواضع مستغرقه مستخرج شود و آلت رجولیت را قوه دفع و رحم زن را قوه جذب عطا کرد تا نطفه مرد را به جانب خود جذب نمود و با منی زن ممزوج شده و در رحم قرار گرفت

و گاه باشد که مزاج زن را قوتی تام قریب به قوت ذکوریت بوده مزاج جگرش را حرارتی کامل باشد و منی که از کلیه راست جدا شود حرارت آن اشد از آنچه از کلیه چپ منفصل می شود بوده باشد به نوعی که آثار نطفه مرد از آن به ظهور رسد و قایم مقام نطفه مرد شود و منفصل از کلیه چپ به جای نطفه زن شود و رحم در جذب و امساک قوی باشد در این صورت هم ممکن است که هرگاه از خارج هم قوتی به زن رسد از نطفه او به تنهایی فرزند متکون گردد همچنان که مریم بتول علیه السلام که بعد از آنکه روح القدس خود را در نزد او به صورت بشری متمثل کرد و امداد روحانی از او به جمیع قوایش رسید حضرت مسیح علیه السلام به وجود آمد

و بالجمله بعد از استقرار نطفه مرد در رحم زن و ملصق شدن آن به رحم مانند خمیر که بر تنور زده شود شروع به خلق جنین شود پس خدای تعالی خون حیض را از دفع شدن منع فرموده و نطفه بی شعور را قوه داد تا خون را از اعماق عروق به جانب خود کشیده تا نقطه های دمومیه در آن ظاهر گشته و علقه گردید و بعد از آن سرخی آن بیشتر و ظاهرتر گشت تا شبیه به خون بسته شد و باد گرمی در آن به هیجان آمده مضغه شد