فصل - حلم و کظم غیظ

بدان که ضد غضب حلم است که عبارت است از اطمینان نفس به حیثی که قوه غضب به آسانی او را حرکت ندهد و مکاره روزگار او را به زودی مضطرب نگرداند

و کظم غیظ که عبارت است از فرو بردن خشم و خود را در حالت غضب نگاهداشتن اگر چه حلم نیست و لیکن آن نیز ضدیت با غضب دارد که نمی گذارد آثار غضب ظهور نماید

پس این دو صفت شریفه ضد غضبند و هر دو از اخلاق حسنه و صفات فاضله اند اما صفت حلم پس آن اشرف کمالات نفسانیه است بعد از صفت علم بلکه علم را بدون حلم نفعی و اثری و شجره دانایی را بی باغبانی بردباری ثمری نیست و از این جهت است که هر وقت که مدح علم می شود حلم نیز با او ذکر می شود

و حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که خداوند مرا به سبب علم بی نیاز کن و به صفت حلم مرا زینت ده و باز آن حضرت فرمودند که پنج چیز از طریقه پیغمبران مرسل است یکی از آنها را صفت حلم شمرده اند و نیز فرمودند که طلب کنید مرتبه بلند را در نزد خدا عرض کردند که به چه چیز حاصل می شود فرمودند هر که دوستی تو را قطع کند تو با او پیوند کن و هر که از نیکی خود تو را محروم سازد تو با او نیکی و احسان کن و هر که به نادانی با تو رفتار کند تو حلم بورز و فرمود که بنده مسلم به واسطه حلم به مرتبه کسی می رسد که روزها را روزه می گیرد و شبها را به عبادت به سر می برد و فرمودند که خدا دوست دارد بنده حلیم را و دشمن دارد فحش گوی بی مبالات را و فرمودند که سه چیز است که هر یکی از آنها را نداشته باشد هیچ عملی او را فایده نمی بخشد یکی تقوایی که او را از معاصی باز دارد دوم حلمی که به آن زبان سفها را از او کوتاه کند سیم خلق نیکی که در میان مردم زندگانی کند و از آن جناب مروی است که چون خلایق در روز قیامت جمع شوند منادی ندا کند که کجایند اهل فضل پس طایفه ای برخیزند و به شتاب به جانب بهشت خرامند ملایکه به ایشان برخورند و گویند چرا به شتاب به جانب بهشت روانه اید گویند ما اهل فضل هستیم گویند چه فضل و مزیتی از برای شما بود گویند هر وقت که ظلمی به ما می رسید صبر می کردیم و کسی که به ما بدی می کرد از او عفو می کردیم و کسی که به ما نادانی می کرد حلم می نمودیم ملایکه گویند بلی اهل فضل هستید داخل بهشت شوید و باز آن حضرت فرمودند که هرگز خدا به جهالت و نادانی کسی را عزیز نکرد و هرگز با حلم و بردباری کسی را ذلیل نگردانید و از حضرت امیرالمومنین صلوات الله علیه مروی است که خیر و خوبی این نیست که مال و اولاد کسی زیاد شود بلکه آن است که عمل او بسیار و حلم او عظیم گردد و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که ناصر و یاور از برای هر کسی حلم او کافی است و اگر حلم نداشته باشد خود را بر حلم بدارد و آن حضرت فرمودند که چون میان دو نفر نزاعی واقع می شود دو ملک نازل می شوند و به هر کدام که بی خردی و سفاهت می کند می گویند گفتی و گفتی و خود سزاواری به آنچه گفتی و جزای آن به تو خواهد رسید و به آن یک که حلم ورزید می گویند حلم ورزیدی و صبر کردی زود باشد که خدا تو را بیامرزد اگر حلم خود را به انجام رسانی و روزی آن حضرت غلامی را از پی شغلی فرستادند آن غلام دیر کرد از عقب او آمدند دیدند در مکانی خوابیده حضرت بر بالین او نشستند و او را باد زدند تا بیدار شد فرمود این غلام به خدا قسم که این قدر اختیار نداری که شب و روز بخوابی شب از توست و روز از ماست