قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴

ای باز کرده چشم و دل خفته را ز خواب

بشنو سؤال خوب و جوابی بده صواب

بنگر به چشم دل که دو چشم سرت هگرز

دیده است چشمه ای که درو نیست هیچ آب

چشمه ست و آب نیست پس این چشمه چون بود

این نکته ای است طرفه و بی هیچ پیچ و تاب

گاهی پدید باشد و گاهی نهان شود

دادم نشانی ای به مثل همچو آفتاب