قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲

ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است

چشم بیناست همانا اگرت گوش کر است

نه همی بینی کاین چرخ کبود از بر ما

بسی از مرغ سبکپرتر و پرنده تر است

چون نبینی که یکی زاغ و یکی باز سپید

اندر این گنبد گردنده پس یکدگر است

چون به مردم شود این عالم آباد خراب

چون ندانی که دل عالم جسم بشر است

از که پرسی به جز از دل تو بد و نیک جسد

چون همی دانی کو معدن علم و فکر است

از که پرسند جز از مردم نیک و بد دهر

چون بر این قافلگی مردم سالار و سر است

ای خردمند اگر مستان آگاه نیند

تو از این جای حذر گیر که جای حذر است