قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۶

گر دگرگون بود حالت پارسال

چونکه دیگر گشت باز امسال حال

تیر بودی چون شده ستی چون کمان

لاله بودی چون شده ستی چون تلال

ای نشانده ی دست روز و سال و ماه

برکند روزیت دست ماه و سال

پر صقالت بود روی از گشت چرخ

گشت روی پر صقالت چون زگال

گر عیالت بود دی فرزند و زن

بر عیال اکنون چرا گشتی عیال

با جمال اکنون کجا جوید تو را

کز تو می هر روز بگریزد جمال

گر ز تو بگریزد آن که ت می بجست

زاهد است او زینهار از وی منال

زانکه چون دیگر شده ستی سر به سر

پس حرامی محض اگر بودی حلال