قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶

ای شده مشغول به کار جهان

غره چرایی به جهان جهان

پیگ جهانی تو بیندیش نیک

سخره گرفته است تو را این جهان

از پس خویشت بدواند همی

گه سوی نوروز و گهی زی خزان

گر تو نه دیوی به همه عمر خویش

از پس این دیو چرایی دوان

پیش تو در می رود او کینه ور

تو زپس او چه دوی شادمان

هیچ نترسی که تو را این نهنگ

ناگه یک روز کشد در دهان

گرت به مغز اندر هوش است و رای

روی بگردان ز دروغ زمان

آزت هر روز به فردا دهد

وعده چیزی که نباشد چنان