قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۴
ناصرخسرو قبادیانیآمد و پیغام حجت گوش دار ای ناصبی
پاسخش ده گر توانی سر مخار ای ناصبی
هرچه گویی نغز حجت گوی لیکن قول نغز
کی پدید آید ز مغز پربخار ای ناصبی
علم ناموزی و لشکرسازی از غوغا همی
چون چنینی بی فسار و بادسار ای ناصبی
چند فخر آری بدین بسیاری جهال عام
نیستت این فخر ننگ است این و عار ای ناصبی
همچنان کز صد هزاران خار یک خرما به است
نیز یک دانا به از نادان هزار ای ناصبی
چشم دل هر چند کورستت به چشم دل ببین
بر درختان بیش و کم و برگ و بار ای ناصبی
امتی مر بوحنیفه و شافعی را از رسول
شرم ناید مر تو را زین زشت کار ای ناصبی
مصطفی بر گردن و اندر کنار ای ناصبی
بوحنیفه و شافعی را بر حسین و بر حسن
چون گزیدی همچو بر شکر شخار ای ناصبی
نور یزدان از محمد وز علی اولاد اوست
تو برونی با امامت زین قطار ای ناصبی
چون ننازم بهر داماد و وصی و اولاد او
گر بنازی تو به یار و پیش کار ای ناصبی
نیست جز بهر ابوبکر و عمر با من تو را
نه لجاج و نه مری نه خار خار ای ناصبی
گر مرایشان را تو هریک یار پیغمبر نهی
من نگویم جز که حق و آشکار ای ناصبی
همچو او هر یک رسول کردگار ای ناصبی
گرچه اندر رشته دری کشندش کی بود
سنگ هرگز یار در شاهوار ای ناصبی
گرچه بر دیوار و بر در صورت مردم کنند
یار مردم باشد آن نیکونگار ای ناصبی
ور حدیث غار گویی نیست این افضل و نه فخر
حجت آور پیش من چربک میار ای ناصبی
آنکه پیغمبر به زیر ساق عرش
از شرف شد نه ز خفتن شد به غار ای ناصبی
زی تو گر یاران چهارند از ره دین سوی من
نیست جز حیدر امامی نه سه یار ای ناصبی
زانکه ما هرچند دیوار است مزگت را چهار
قبله یک دیوار داریم از چهار ای ناصبی
از پس پیغمبر آن باشد خلیفه کو بود
هم مبارز هم به علم اندر سوار ای ناصبی
از علی علم و شجاعت سوی امت ظاهر است
روشن و معروف و پیدا چون نهار ای ناصبی
زیر بار جهل مانده ستی ازیرا مر تو را
در مدینه علم و حکمت نیست بار ای ناصبی
از علی مشکل نماند اندر کتاب حق مرا
علم بوبکر و عمر پیش من آر ای ناصبی
من ز دین در زیر بار و بارور خرما بنم
تو به زیر بیدی و بی بر چنار ای ناصبی
راز ایزد با محمد بود و جز حیدر نبود
مر محمد را ز امت رازدار ای ناصبی
گر ز پیغمبر به جز فرزند حیدر کس نماند
تا قیامت رازدار و یادگار ای ناصبی
ای دریغا چونکه نامد سوی بوبکر و عمر
زاسمان صمصام تیز و ذوالفقار ای ناصبی
روز خیبر چونکه بوبکر و عمر آن در نکند
تا علی کند آن قوی در زان حصار ای ناصبی
عمر و بن معدی کرب را روز حرب
پیش پیغمبر گریز از کارزار ای ناصبی
از پیمبر خیبری را خط آزادی که داد
جز علی کو بد وزیر و هوشیار ای ناصبی
فخر بر دیگر جهودان خیبری را خط اوست
بنگر آنک گر نداری استوار ای ناصبی
چون گریزی از علی کو شیر دین ایزد است
گر نگشته ستی به دین اندر حمار ای ناصبی
چون پدید آمد به خندق برق تیغ ذوالفقار
گشت روی عمر و عنتر لاله زار ای ناصبی
هر که مرد است از جهان دل با علی دارد مگر
تو که با مردان نباشی در شمارای ناصبی
هنچنان آنگه برآورد از سر کافر علی
من بر آرم از سرت گرد و دمارای ناصبی
شاد چون گشتی براندندم به قهر از بهر دین
از ضیاع خویش و از دار و عقارای ناصبی
تا قرار من به یمگان است می دانم که نیست
جز به یمگان علم و حکمت را قرارای ناصبی
زانکه در عالم علم گشته به نام آنکه اوست
خازن علم خدای کامگارای ناصبی
آنکه تا او را ندانی می خوری و می چری
چون ز مشکلهات پرسم عورتت پیدا شود
بی ازاری بی ازاری بی ازار ای ناصبی
طبع خر داری تو حکمت را کسی بر طبع تو
بست نتواند به سیصد رش نوار ای ناصبی
چون بیایی سوی من با مزه خرمایی همی
چند باشی بی مزه همچون خیار ای ناصبی
تا قیامت بر مکافات فعال زشت تو
این قصیده بس تو را از من نثار ای ناصبی
