قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۴

آنچه ت بکار نیست چرا جویی

وانچه ت ازو گریز چرا گویی

به رویی ار به روی کسی آری

بی شک به رویت آید بی رویی

خوش خوش از جهان و جوانمردی

پیش آر و پیش مار خوی نویی

بدخو عقاب کوته عمر آمد

کرگس دراز عمر ز خوش خویی

این زال شوی کش چتو بس دیده است

از وی بشوی دست زناشویی

بنده مشو ز بهر فزونی را

آن را که همچو اویی و به زویی

گر دانشت به مال به دست آمد

پس مال می به دانش چون جویی

چون می فروشی آنچه خریده ستی

خونی ز خون ز بهر چه می شویی

جان را به علم پوش چو پوشیدی

تن رابه ششتری و به کاکویی

روشن روانت گنه ز بی علمی

تیره تنت چو مشک به خوش بویی

پوینده این جهان و فروزندی

او را از این قبل به تگاپویی