قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۷

ای خواجه تو را در دل اگر هست صفایی

بر هستی آن چونکه تو را نیست ضیایی

ور باطنت از نور یقین هست منور

بر ظاهر آن چونکه تو را نیست گوایی

آری چو بود ظاهر تحقیق ز تلبیس

پیدا شود او همچو صوابی ز خطایی

در وصف چو خیری نبود خلق پرستی

در صید چو بازی نبود جوجه ربایی