بخش ۴۴ - صف سی و چهارم

سود مر آن را تواند بودن و مر آنرا شاید بودن که او را زیان تواند بودن از بهر آنک این هر دو مخالفانند و پذیره مخالفان جوهر باشد و ایزد تعالی از جوهر برتر است و توحید یکتا آنست که هر چه اندر آفریده ها بینی و دانی از صفتها و اضافت آن از خدای تعالی همه دور کنی و چون مردم حاجتمند بود به کشیدن حاجتها به خویشتن و دور کردن مضرتها از خویشتن نشانی داد مردم که ترا زو خیر است بدانچ منفعت پذیرفت و مضرت را دور کرد از بهر آنک پذیرفتن منفعت مر چیزی را از چیزی باشد که برتر ازوست و همچنین دور کردن مضرت مر چیزی ضعیف را لازم آید که مضرت پذیر باشد پس نه روا بود که کسی گوید که خدای تعالی عالم را بیافرید یا مردم را پدید آورد از بهر کشیدن منفعت یا دور کردن مضرت و هر که خدای را زیان و سود اثبات کند ضعیفی و عاجزی بدو جلت قدرته باز بسته بود چنانک پیدا کردیم که پذیرفتن منفعت و دور کردن مضرت مر چیزی ضعیف را لازم آید تعالی الله عن ذلک علوا کبیرا

و گوییم که عقل اول خود اندر دو حال بی نیاز است هم اندر پذیرفتن منفعت و هم از دور کردن مضرت اما بی نیازیء عقل کل از پذیرفتن منفعت بدان پیوست کزو برتر و شریف تر و تمام تر چیز نیست و منفعت را از چیزی توان پذیرفتن که برتر از تو باشد و هیچ چیز نیست که آن اندر ذات عقل کل نیست چنانک پیش از این برهان آن نمودیم و چون هیچ چیز نیست از لطیف و کثیف کز ذات او بیرون است که عقل است ممکن نیست که عقل از چیزی منفعت پذیرد چه منفعت پذیرفتن چیزی از چیزی دیگر باشد و بیرون از عقل خود هیچ چیز ضرر و نفع نیست و اما ایمنی عقل از مضرت و ناکوشیدن او به دفع مضرت کردن از ذات خویش بدان روی است که هیچ چیز ازو قوی تر و تمام تر و شریف تر نیست و مضرت چیزی از چیزی باشد کز وی قوی تر باشد پس به هر دو روی درست شد به برهان منطقی و بیان عقلی که نمودیم که عقل کل از کشیدن منفعت به خویشتن و دفع کردن مضرت از خویشتن بی نیاز است و چون عقل کل که آفریده است بدین منزلت باشد چگونه روا باشد که زیان و سود را کسی به خدای تعالی بازبندد