بخش ۱۹ - تمثال آوردن پیران و گفتن حقیقت پیش افراسیاب (و) منع کردن پیران،افراسیاب را برای جنگ بانو گشسب

سپهدار توران دلش تنگ شد

زبانو سوی کینه و جنگ شد

برآراست لشکر پی جنگ کین

چنین گفت پیران دانای چین

که ای نامور پرهنر شهریار

یکی داستان گویمت یاد دار

که از خانه خویش روباه شاد

برون شد یکی روز از بامداد

پی طعمه آمد سوی مرغزار

یکی دنبه ای دید بس خوشگوار

بدو گفت دکان بقال نیست

در این دشت واین دنبه بی قال نیست

همانا که دامی بگسترده اند

به دام اندر آن دنبه آورده اند

برفت و از آن طعمه اندر گذشت

بدید او یکی گرگ در پهن دشت

بگفتش که ای شاه درندگان

یکی طعمه بنمایمت رایگان

یکی دنبه دیدم در این پهن نغز

در او استخوان نیست خود جمله مغز

مرا نیست زین بیشتر دسترس

دهم مر تو را چون بهی تو زکس