شمارهٔ ۶۶

چه شدی کار من دلشده یکسر می شد

یا تو سوی من و یا جان سوی تو بر می شد

یا ترا خون جفا با دل من برمی گشت

یا دل غمزده بر خوی تو خوگر می شد

یا صبا خرمن موی تو به غارت می داد

یا مرا راه بر آن خرمن عنبر می شد

یا همان دم که ترا عادت دیرین برگشت

عهد دیرینه من نیز از این در می شد

گر مرا دیده نبود از همه بهتر بودی

یا ترا روی نگویی نه نکوتر می شد

می گشودم که از بن اشک دمادم چشمی

شاد بودم به خیالی که مصور می شد

یاد آن عهد که از خلوت انس من و دوست

همه بر چشم رقیبان سر نشتر می شد

من رام بودم و در بسته و همسایه به خواب

هر زمانم از رخش باده به ساغر می شد

دیده سیر قدش از سر همه تا پا می کرد

جان فدای تنش از پا همه تا سر می شد

به تلطف به رخم زلف معنبر می سود

هر زمانم که رخ از اشک مرا تر می شد

که چو گل بی خودم از ناز چو بلبل می کرد

گه چو پروانه مرا شمع منور می شد

هردم آیینه رخسار به آیین دگر

جلوه می داد مرا عالم دیگر می شد

او مرا تکیه بر آغوش چو مستان می داد

چون مرا دست بر آن سینه چون پر می شد

من به پاسش همه شب ریختمی اشک چو شمع

او چو از سر خوشی خواب به بستر می شد

منش از دیده همی لؤلؤ تر می دادم

او ز لب قند همی داد و مکرر می شد

شرح حال دل آشفته به شب های دراز

موبه مو با سر آن زلف معنبر می شد

خواب بود اینکه من دلشده دیدم نیر

یا خیالی که به هوشم ز برابر می شد