شمارهٔ ۱۳۸

ز کمان ابروی دل نشین چو خدنگ غمزه رها کنی

سزد ار به تیر بهای او دو هزار خون به خطا کنی

تو ز هر طرف که کشی کمان کنمت سپر تن ناتوان

که مباد بر دل دیگران رهی از مراوده وا کنی

کشم آن چه ناز توانمت گاه پیش غیر نخوانمت

که ستیزه جویی و دانمت که بهانه ز بهر جفا کنی

به دلم شرر زدی از ستم زدم ز غیرت مشق دم

بکن آن چه که دانی ام ای صنم که ز ماست هر چه به ما کنی

به خدنگ غمزه جان ستان چو ز پا فکندی ام ای جوان

چه شود دمی به وداع جان نگهی اگر به قفا کنی

ز بلای چشم تو کشوری همه شب ستاده به داوری

تو دگر ندانمت ای پری که به کار خلق چه ها کنی

نه به نزد خویش خوانی ام نه ز کوی خویش رانی ام

نه ببندی و نه برهانی ام نه کشی مرا نه دوا کنی

رطب است خار جفای تو شکر است زهر بلای تو

چو تویی چو نیست به جای تو صنما بکن که به جا کنی

چه جفا که نیر ناتوان نکشد ز دست تو دل ستان

به فدای چشم تو ای جوان که کشی مرا و رها کنی