شمارهٔ ۶۷

درد ما را نوبت بهبودی است

وین غم ما آیت خشنودی است

باز گشتستم ز سودای جهان

سودما بر کف یکی بی سودی است

در فراقت چیست دانی حال دل

با همان حالت که با ما بودی است

با غم او خوش بود وقت نشاط

گر نداند کس که این خشنودی است