شمارهٔ ۱۰۰

از سر کوی سلامت سفری می باید

بر سر راه ملامت گذری می باید

عشق در دعوت ما آمده ای دل بشتاب

که زخون جگرش ما حضری می باید

لوح دل سر به سر از گرد هوس گشت سیاه

شست وشویی به خود از چشم تری می باید

ترسمت سر خجل از خاک بر آری که به حشر

یادگاری به رخ از خاک دری می باید

گمرهی خسته و درمانده و مسکین و غریب

زین ره ای خضر خدا را گذری می باید

بستم از هر دو جهان دیده که بینم به رخت

یک ره ای دوست به کارم نظری می باید

چهره بنمای از آن زلف فرو هشته به رخ

آخر این تیره شبان را سحری می باید

صبح عید است و نشاط از پی قربانی دوست

نیست لایق که از او خسته تری می باید

فربهی نیست سزاوار به قربانگه عشق

ناتوان جانی و افکنده سری می باید