شمارهٔ ۱۹

باز صبح است و برآمد آفتاب

خواجه تا کی بر نمیخیزی ز خواب

نه اثر از عقل داری نه ز عشق

نه گذر در کوفه داری نه دمشق

منکر عشقی تو یعنی عاقلی

پس چرا اینگونه از خود غافلی

عشق اگر کفر است اگر دیوانگیست

خواجه را با عقل هم بیگانگیست

گر تو خود عاقل نه و عاشق نه ای

باز گو ای خواجه آخر پس چه ای

عشق را بگذار گر زان تو نیست

درخور این موهبت جان تو نیست

دور شو از وهم خود خواجه دمی

تا سخن رانیم از دانش همی

نزد هر کو عاقل و داناستی

از کجی بهتر نباشد راستی