بخش ۷ - در نصیحت فرزند خویش محمد

ای پسر هان و هان تو را گفتم

که تو بیدار شو که من خفتم

چون گل باغ سرمد ی داری

مهر نام محمد ی داری

چون محمد شدی ز مسعود ی

بانگ برزن به کوس محمود ی

سکه بر نقش نیک نامی بند

کز بلندی رسی به چرخ بلند

تا من آنجا که شهربند شوم

از بلندی ات سربلند شوم

صحبتی جوی کز نکونامی

در تو آرد نکو سرانجامی

همنشینی که نافه بو ی بود

خوب تر زانکه یافه گو ی بود

عیب یک هم نشست باشد و بس

که افکند نام زشت بر صد کس

از در افتادن شکار ی خام