بس کن ای جادو ی سخن پیوند
سخن رفته چند گویی چند
چون گل از کام خود بر آر نفس
کام تو عطر سای کام تو بس
آن چنان رفت عهد من ز نخست
باکه با آنکه عهد اوست درست
که آنچه گوینده دگر گفته ست
ما به می خوردنیم و او خفته ست
بازش اندیشه مال خود نکنم
بد بود بد خصال خود نکنم
تا توانم چو باد نوروزی
نکنم دعوی کهن دوزی
گرچه در شیوه گهر سفتن
شرط من نیست گفته واگفتن
لیک چون ره به گنج خانه یکی ست
تیرها گر دو شد نشانه یکی ست
چون نباشد ز بازگفت گزیر
دانم انگیخت از پلاس حریر
دو مطرز به کیمیا ی سخن
تازه کردند نقد های کهن
آن ز مس کرد نقره نقره خاص
وین کند نقره را به زر خلاص
مس چو دیدی که نقره شد به عیار
نقره گر زر شود شگفت مدار
عقد پیوند این سریر بلند
این چنین داد عقد را پیوند
که چو بهرام گور گشت آگاه
زانچ بیگانه ای ربود کلاه
بر طلب کردن کلاه کیان
کینه را در گشاد و بست میان
داد نعمان منذر ش یاری
در طلب کردن جهانداری
گنج از آن بیشتر که شاید گفت
گوهر افزون از آنکه شاید سفت
لشگر انگیخت بیش از اندازه
کینه ور تیز گشت و کین تازه
از یمن تا عدن ز روی شمار
در هم افتاد صدهزار سوار
همه پولاد پوش و آهن خای
کین کش و دیوبند و قلعه گشا ی
هر یکی در نورد خود شیری
قایم کشور ی به شمشیر ی
در روارو فتاد موکب شاه
نم به ماهی رسید و گرد به ماه
ناله کرنا ی و رویین خم
در جگر کرده زهره ها را گم
کوس رویین بلند کرد آواز
زخمه بر کاسه ریخت کاسه نواز
کوه و صحرا ز بس نفیر و خروش
بر طبق های آسمان زد جوش
لشگری بیشتر ز مور و ملخ
گرم کینه چو آتش دوزخ
پایگه جوی تخت شاه شدند
وز یمن سوی تختگاه شدند
آگهی یافت تخت گیر جهان
که اژدها یی دگر گشاد دهان
بر زمین آمد آسمان را میل
وز یمن سر برآورید سهیل
شیر نر پنجه برگشاد به زور
تا کند خصم را چو گور به گور
تخت گیرد کلاه بستاند
بنشیند غبار بنشاند
نامدار ان و موبد ان سپاه
همه گرد آمدند بر در شاه
انجمن ساختند و رای زدند
سرکشی را به پشت پای زدند
رای ایشان بدان کشید انجام
که نویسند نامه بر بهرام
هرچه فرمود عقل بنوشتند
پوست ناکنده دانه را کشتند
کاتب نامه سخن پرداز
در سخن داد شرح حال دراز
نامه چون شد نبشته پیچیدند
رفتن راه را بسیچیدند
چون رسیدند و آمدند فرود
شاه نو را زمانه داد درود
حاجبان دل به کارشان دادند
بار جستند و بارشان دادند
داد بهرام شاه دستوری
تا فراتر شوند ازان دوری
پیش رفتند با هزار هراس
سجده بردند و داشتند سپاس
آن که زآن جمله گوی دانش برد
بر سر نامه بوسه داد و سپرد
نامه را مهر برگشاد دبیر
خواند بر شهریار کشور گیر
