بخش ۳۵ - رفتن اسکندر به کوه البرز

بیا ساقی آن شیر شنگرف گون

که عکسش درآرد به سیماب خون

به من ده که سیماب خون گشته ام

به سیماب خون ناخنی رشته ام

برآنم من ای همت صبح خیز

که موج سخن را کنم ریز ریز

به زرین سخن گوهر آرم به چنگ

سر زیر دستان درآرم به سنگ

زر آن زور و زهره کی آرد به دست

که دارای دین را کند زیردست

زر از بهر مقصود زیور بود

چو بند ش کنی بندی از زر بود

توانگر که باشد زر ش زیر خاک

ز دزد ان بود روز و شب ترس ناک

تهی دست که اندیشه زر کند

تمنای گنجش توانگر کند