ای ملک جانوران رای تو
وی گهر تاجوران پای تو
گر ملکی خانه شاهی طلب
ور گهری تاج الهی طلب
زانسوی عالم که دگر راه نیست
جز من و تو هیچ کس آگاه نیست
زان ازلی نور که پرورده اند
در تو زیادت نظری کرده اند
نقد غریبی و جهان شهر توست
نقد جهان یک به یک از بهر توست
ملک بدین کار کیایی تراست
سینه کن این سینه گشایی تراست
دور تو از دایره بیرون تر است
از دو جهان قدر تو افزون تر است
آینه دار از پی آن شد سحر
تا تو رخ خویش ببینی مگر
جنبش این مهد که محراب توست
طفل صفت از پی خوشخواب توست
مرغ دل و عیسی جان هم تویی
چون تو کسی گر بود آن هم تویی
سینه خورشید که پر آتش است
روی تو می بیند از آن دلخوش است
مه که شود کاسته چون موی تو
خنده زند چون نگرد روی تو
عالم خوش خور که ز کس کم نه ای
غصه مخور بنده عالم نه ای
با همه چون خاک زمین پست باش
وز همه چون باد تهی دست باش
خاک تهی به نه درآمیخته
گرد بود خاک برانگیخته
دل به خدا بر نه و خورسندییی
اینت جداگانه خداوندییی
کو خبر دین و دیانت کجاست
ما به کجاییم و امانت کجاست
آن دل کز دین اثرش داده اند
زانسوی عالم خبرش داده اند
چاره دین ساز که دنیات هست
تا مگر آن نیز بیاری به دست
دین چو به دنیا بتوانی خرید
کن مکن دیو نباید شنید
می رود از جوهر این کهربا
هر جو سنگی به منی کیمیا
سنگ بینداز و گهر می ستان
خاک زمین می ده و زر می ستان
آنکه ترا توشه ره می دهد
از تو یکی خواهد و ده می دهد
بهتر از این مایه ستانیت نیست
سود کن آخر که زیانیت نیست
کار تو پروردن دین کرده اند
دادگران کار چنین کرده اند
دادگری مصلحت اندیشه ای ست
رستن از این قوم مهین پیشه ای ست
شهر و سپه را چو شوی نیک خواه
نیک تو خواهد همه شهر و سپاه
خانه بر ملک ستم کاری است
دولت باقی ز کم آزاری است
عاقبتی هست بیا پیش از آن
کرده خود بین و بیندیش از آن
راحت مردم طلب آزار چیست
جز خجلی حاصل این کار چیست
مست شده عقل به خوشخواب در
کشتی تدبیر به غرقاب در
ملک ضعیفان به کف آورده گیر
مال یتیمان به ستم خورده گیر
روز قیامت که بود داوری
شرم نداری که چه عذر آوری
روی به دین کن که قوی پشتی است
پشت به خورشید که زردشتی است
لعبت زرنیخ شد این گوی زرد
چون زن حایض پی لعبت مگرد
هرچه در این پرده نه میخی است
بازی این لعبت زرنیخی است
باد در او دم چو مسیح از دماغ
باز رهان روغن خود زین چراغ
چند چو پروانه پر انداختن
پیش چراغی سپر انداختن
پاره کن این پرده عیسی گرای
تا پر عیسیت بروید ز پای
هرکه چو عیسی رگ جان را گرفت
از سر انصاف جهان را گرفت
رسم ستم نیست جهان یافتن
ملک به انصاف توان یافتن
هرچه نه عدل است چه دادت دهد
وآن چه نه انصاف به بادت دهد
عدل بشیری ست خرد شاد کن
کارگری مملکت آباد کن
مملکت از عدل شود پایدار
کار تو از عدل تو گیرد قرار
