بخش ۳۲ - مقالت هفتم در فضیلت آدمی بر حیوانات

ای به زمین بر چو فلک نازنین

ناز کشت هم فلک و هم زمین

کار تو ز آنجا که خبر داشتی

برتر از آن شد که تو پنداشتی

اول از آن دایه که پرورده ای

شیر نخوردی که شکر خورده ای

نیکویی ات باید که افزون بود

نیکویی افزون تر ازین چون بود

کز سر آن خامه که خاریده اند

نغز نگار یت نگاریده اند

رشته جان بر جگر ت بسته اند

گوهر تن بر کمر ت بسته اند

به که ضعیفی که درین مرغزار

آهوی فربه ندود با نزار

جانور انی که غلام تواند

مرغ علف خواره دام تواند