شمارهٔ ۱۰

گل مهرست صبح نو بهار آشنایی را

گلستان کن از این گل روزگار آشنایی را

کند گفتار چون ظاهر عیار آشنایی را

زبان زد بس که نقد اعتبار آشنایی را

به کتف از مهر چون مهر نبوت نقشها دارم

به دوش جان کشیدم بس که بار آشنایی را

چو وا شد غنچه ی دل از نسیم آشنا هر دم

شمردم دسته ی گل خار خار آشنایی را

ز راه آشنایی روح در قالب تو را آمد

به تن بردار چو دل طرح کار آشنایی را

عمل فرما به غیر از خویش دیاری نمی بینم

نباشد عالمی چون من دیار آشنایی را

همین مضراب ناخن از نوازش بر جگر دیدم

به قانون نظر بستم چو تار آشنایی را

به یاران زبانی چون کنم تفویض امر دل

به چندین جبر کردم اختیار آشنایی را

نمی خواهم که افتد اتفاق صحبتم با خود

نفاق افتاده چون مرکز مدار آشنایی را

اگر می دیدم اول اضطراب خاطر یاران

به خود هرگز نمی دادم قرار آشنایی را

کویان تا به دام آرند دل های نظربازان

دهند اول قماشی روی کار آشنایی را

چو باید هفت خوان تازه ی هر روز طی کردن

شود عاجز تهمتن گیر و دار آشنایی را

صداعش را نباشد غیر صحبت صندلی نورس

می وصل است چو درمان خمار آشنایی را