شمارهٔ ۱۱

زهی پیمانه ی صهبای شوقت کاسه ی سرها

ز عکست چهره پرداز تجلی می به ساغرها

نویسد تا حدیثی کلکم از خورشید رخسارت

شود خط شعاعی صفحه ام را تار مسطرها

دماغ آشفته در بزم طرب بی سنبل زلفت

پریشان شد به مرگ طاقتم گیسوی مجمرها

دگر کیفیت چشم که ساقی شد در این محفل

که آمد همچو جام می به گردش کاسه ی سرها

به دریا عکس یاقوت رخش تا پرتو افکن شد

صدف را اشک حسرت گشت در دل آب گوهرها

اگر از وحشت دل نامه ای افشا کند کلکم

رم آهو پذیرد نقش بر بال کبوترها

نهان از چشم این ظاهرپرستان از دل آگاهی

به خاک افتاده تر از نقش پا می بینم افسرها

از آن آتش که دارد عشق او در سینه ام نورس

پر پروانه شد بر شعله اش بال سمندرها