شمارهٔ ۱۰۱

بوته ی سوز و گداز از برگ عیشم حاصل است

چون شود روشن چراغ لاله داغش بر دل است

آب و رنگ حسن می بندد حنا بر پای عشق

بلبلان باغ را از جوش گل پا در گل است

حسن و عشق آیینه دار صورت حال هم اند

خال آن سیب زنخدان شاهد داغ دل است

پا کشید از چشم پرخون دست شست از خون من

در حنا بستن نگار سیم ساقم را جل است

مصحف حسن تو را چین جبین سر سوره است

آیه ی خط لبت در شأن مطلب نازل است

شام در محراب آغوش مدرس زاده ای

می توان تا صبح طاعت کرد جای فاضل است

غوطه در گرداب زهر از چشم سبزی می زنم

وسمه ی ابروی جانان موج زهر قاتل است

غیر یار از هر دو عالم نیست چیزی مطلبم

هر که را دیدیم در عالم به چیزی مایل است

از کثافت لطف حسن خردسال آید به چشم

همچو معنی بی سخن در پرده حسن کامل است

در طریق معرفت حیرت دلیل مدعاست

در ره اینجا هر که می ماند مقیم منزل است

نورس آن اندام سیمین در حریر شعله باف

سرو زرین جلوه ی او را چراغان دل است