شمارهٔ ۱۰۶

از نشأه ی جور تو دلم مست مدام است

بر من خط بیداد تو گویی خط جام است

ای شاخ رز از شوخی هر جلوه ی نازت

سیماب شد اجزای زمین این چه خرام است

آلوده به مصحف نکشد دست از آن رو

بر بوالهوسان فیض لقای تو حرام است

هر جنبش ابروی تو را شیوه ی خاصی است

هر چند که کج بازی مژگان تو عام است

وسعتکده ی عالم خاکم چه نماید

چون دایره ی چرخ مرا حلقه ی دام است

بر سر گل ناکالی ات از نشأه ی باقی است

چندان که تو را گردش افلاک به کام است

گرم طلب جاهی و داری طمع قرب

پختی هوس چند و خیالت همه خام است

از بس که خطر دیده ام از دیدن مردم

پیش نظرم چشم گشودن لب بام است

نورس چه خراشی ز پی نام دل ریش

چون روی نگین محو خراش از ره نام است