شمارهٔ ۱۰۷

تا عذارش نقش آن خط زمرد رنگ بست

صفحه آیینه ام از عکس طوطی رنگ بست

چون نگارستان سحر از خامه ی مژگان شوخ

بر هوا موج نگاهش صورت ارژنگ بست

هر سر مو بر تنم فواره ی بوی گل است

سرو من چون دسته ی گل تا کمر را تنگ بست

اشک طوفان مشربم جوش گرانی می زند

کوهسار از موج سیلابم کمر چون سنگ بست

نورسا تا کلک لامع عرصه پیما گشته است

بر زمین از نقش پایش صورت ارژنگ بست