شمارهٔ ۱۱۳

فروغ وصل ز شب های تار ما پیداست

صفای حسن ز مشت غبار ما پیداست

نسب به گوهر سیراب می رسد ما را

که بی قراری ما از قرار ما پیداست

قماش درد کند گل ز رنگ گاهی ما

که روی کار خزان از بهار ما پیداست

سحاب را نبود دستگاه دیده ی تر

که آبروی محیط از کنار ما پیداست

چنان به بوته ی داغ غمت گداخته ایم

که جان درد ز جسم نزار ما پیداست

به خویش جبر مکن چاره نیست جز تسلیم

که عجز بندگی از اختیار ما پیداست

چو نورس آینه پرداز نقش اعجازیم

که حسن جوهر ذاتی ز کار ما پیداست