شمارهٔ ۱۱۷

نور چون مهر پرده دار من است

آبرو چون گهر حصار من است

بس که صاف است سینه ام با خلق

عقده ی هر دلی به کار من است

تند هر جا که بوی گل آید

رد جولان شهسوار من است

از ره حرف وا شود گاهی

قفل ابجد دهان یار من است

می کشم باده ی لب لعلش

خط او موسم بهار من است

دست فکرت از این حنا رنگین

سحر معنی کف نگار من است

کشتی عالمی است طوفانی

دل دریا مگر کنار من است

طارح مطلع هلالی لب

خال موزون لعل یار من است

آنچه گردد نقاب چهره ی فکر

پرده ی چشم اشک بار من است

دم زدن لب ز مدعا بستن

مثل جبر و اختیار من است

نورس آشفته زلف و کاکل یار

چهره پرداز روزگار من است