رباعی شمارهٔ ۲۶
عبید زاکانیزین گونه که این شمع روان می سوزد
گویی ز فراق دوستان می سوزد
گر گریه کنیم هر دو با هم شاید
کو را و مرا رشته جان می سوزد
زین گونه که این شمع روان می سوزد
گویی ز فراق دوستان می سوزد
گر گریه کنیم هر دو با هم شاید
کو را و مرا رشته جان می سوزد