غزل شمارهٔ ۳

به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

از آنجا آن که می جویی به می خواران نمود اینجا

به جان رنگی که اینجا در دل اسلامیان بینی

مغان را نیز بود اما صفای می زدود اینجا

محبت شمع بزم قدس و ما پروانه بیرون

چه حال است این نمی دانم چراغ آنجا و دود اینجا

بیا در زمره رندان به بی باکی و می درکش

که بدمستی نمی داند به جز فریاد عود اینجا

به هر سو می روم بوی چراغ کشته می آید

مگر وقتی مزار کشتگان عشق بود اینجا

نوای نغمه منصور عرفی نغز می دانی

ولی تن زن که خاموش اند ارباب شهود اینجا