غزل شمارهٔ ۵

می کش و مست عشوه کن نرگس می پرست را

میکده ی کرشمه کن گوشه ی چشم مست را

آمده فوج تازه ای جمله شهادت آرزو

خیز و شراب و دشنه ده غمزه ی تیز مست را

خیز و سماع شوق کن چند به حکم عافیت

در شکنی به گوش دل زمزمه ی الست را

زلف شکن فروش را بر دل من متاع کش

یاد زمانه ده ز نو قاعده ی شکست را

گرم زیارت حرم گشت ز بیخودی ولی

یا صنم است بر زبان عرفی بت پرست را