غزل شمارهٔ ۳۱
عرفی شیرازیدلم در کعبه ای رو کرد و همت جوید از دل ها
که خواهد ماندش از پی کعبه ها در طی منزل ها
تو افلاطون دلی اندیشه را چین در جبین مفکن
در آن وادی که جز حسرت ندانی حل مشکل ها
مثالی گویمت عامی صفت بردار زآن نقشی
جمال کعبه نتوان دید طی ناکرده منزل ها
اگر با میر محمل رمزی از دیر مغان گویم
جرس بگشاید و ناقوس بربندد به محمل ها
خدا را خانقاه کهنه صوفی به رندان ده
که ایوان ها بسازند و بیارایند محفل ها
چو خون آلوده فردا خیزم و بر گرد او گردم
شهیدان محبت را ز حسرت خون شود دل ها
تماشا دوستی عرفی ولیکن وای بر جانت
اگر بر دارد از پیش نظر توفیق حایل ها