غزل شمارهٔ ۶۶

منزلگه دل ها همه کاشانه عشق است

هرجا که دلی گم شده در خانه عشق است

ویرانه جاوید بماند دل بی عشق

آن دل شود آباد که ویرانه عشق است

فرزانه درآید به پری خانه مقصود

هرکس که در این بادیه دیوانه عشق است

پیمانه زهر فلکم تلخ نسازد

این حوصله تلخی کش پیمانه عشق است

هرکس به لبش گرم شود چشم تبسم

با او ننشینند که بیگانه عشق است

عرفی دل و دین باخته ای دلخوش او باش

این ها ثمر کاشتن دانه عشق است