غزل شمارهٔ ۱۶۷

نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می آید

که می داند بر بیمار از جان سیر می آید

هوس هم جوش عشق آمد وه چه ظلم است این

که روباه مزور هم عنان شیر می آید

شهنشاهی به ملک دلبری در ترکتاز آمد

ز نور حسنش مهر و مه زیر می آید

نمکسایی کن ای عشق از برای زخم بی دردان

که زخم با نمک سود از دیم شمشیر می آید

منم آن مست ای عرفی کز لب شیون تراز من

ترنم زود می رنجد تبسم دیر می آید