غزل شمارهٔ ۱۸۲

دلبران نی دل به ناز و عشق غافل می برند

می کشند از عاقلان صد رنج تا دل می برند

کشتگان غمزه معشوق در روز جزا

جمله غیرت بر قبول کار قاتل می برند

نگسلی از کاروان کعبه ای دل کز شتاب

می گذارندت به خاک عجز و محمل می برند

با سبک روحان کن آمیزش که ماندی چون ز راه

بار غم بر دوش دل منزل به منزل می برند

گرچه ارباب تعلق وقف توفانند لیک

رخت اگر کمتر بود کشتی به ساحل می برند

هرکجا شمعی است روشن می کنند از بهر بزم

شمع جان هرگه که روشن شد ز محفل می برند

زحمت حجاج دیر از کعبه جویان بدتر است

ره بسی طی می شود پیرو به باطل می برند

فتنه شو بر اهل دل عرفی که از حسن قبول

مرده را جان می دهند و زنده را دل می برند