غزل شمارهٔ ۲۳۷
عرفی شیرازیبرهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد
بهل تا سوی دیر آید اجازت از صنم گیرد
طواف کعبه کردم با دل پر آتش و ترسم
که ناگه شعله در بال مرغان حرم گیرد
اگر آزاد گردد دل ز سوز آتش دوزخ
ز صد دریای آتش آفت یک شعله کم گیرد
ز آه سرد زاهد تیره گشت آیینه ایمان
دلا عکسی بیفکن تا فروغ جام جم گیرد
خیال چشم اوچون با خود ازعالم برد عرفی
هزاران فتنه و آشوب در شهر عدم گیرد