غزل شمارهٔ ۲۶۱

ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

که اینک لشگر غم خوش به استعداد می آید

اگر شیرین عنان را گرم سازد بنگرد خسرو

که گلگون جانب او یا بر فرهاد می آید

دلم در دام آن صیاد مستغنی است و می ترسم

که افتت رخنه ای در دام تا صیاد می آید

نصیحت می کنندم دوستان ای غم بیا و تو

به خاشاک من آتش زن که این جا باد می آید

نمی آید ز پرویز استماعش ورنه شیرین را

ز سر تا پا صدای ناله فرهاد می آید

همانا دیده عرفی عزتی زان دلفریب امشب

که می آید ز بزمش باز خوش دلشاد می آید