غزل شمارهٔ ۲۷۸

دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

که از دنبال درد آواره بهبود می گردد

به مرهم کلفتی نو می شود هر گه که می بینم

که داغ سینه پروانه آتش سود می گردد

ز طالع تا قیامت برگ غم دارم ولی داغم

که گردون در زمان کامرانی بود می گردد

نگاه تلخ کامان دور دار از لعل او یارب

که آب زندگی ناگاه زهرآلود می گردد

ندانم از کدامین باده مستی می کند عرفی

که ناکامی طلب در کعبه مقصود می گردد