غزل شمارهٔ ۳۲۶

کنون که دیده خریدیم باغ ها گم شد

شکست توبه شراب از ایاغ ها گم شد

برای گم شدگان صد سراغ حاضر بود

مرا چو نام برآمد سراغ ها گم شد

به شاخ سنبل زلفی دلم نشیمن کرد

که زیر سایه برگیش باغ ها گم شد

به روزگار من ای شمع آفتاب مخند

که در سیاهی روزم چراغ ها گم شد

رسید محمل عرفی به آستان بهشت

ز عیش خانه جنت فراغ ها گم شد