غزل شمارهٔ ۳۸۱

بزم وصلت دیده ام آن زهر در جام است و بس

می شنیدم شربت لطفی همین نام است و بس

دانه می ریزد تغافل می کن و می بین نهان

شیوه صیاد پی افکندن دام است و بس

جلوه ناز از هزاران شیوه خوبی یکیست

خوبی قامت نه رعنایی اندام ست و بس

تا نیابی رهبری گام طلب در ره منه

کز در دیر مغان تا کعبه یک گام است و بس

شرم دار ای مدعی بشناس گوهر از سفال

لب فروبندیم اگر مقصود ابرام است و بس

عالم مهر و محبت را طلوع مهر نیست

کس نشان ندهد ز صبح آن جا همین شام است و بس

در غمت هر ذره ام صد غوطه در لذت زند

زین ثمر نی صاحب لذت همین کام است و بس

عرفی انجام غمت از رهروان دل مجوی

آن چه در این ره نخواهی دید سرانجام است و بس